
เวลาคนที่เรารัก พูดไม่ดีกับเรานี่มันเหมือนกับใครเอามีดมากรีดอกจิงๆ
ที่ผ่านมา เขาไม่เคยต่อว่าฉัน หรือใช้คำพูดหยาบคลาย รุนแรงแบบนี้มา
ก่อน จนวันนี้ ที่เราได้มาใช้ชีวิตร่วมกัน....
เค้าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จนฉันแอบถามตัวเองไม่ได้ว่า นี่คือ เขา จริงๆ
ใช่มั้ย? ฉันถามตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่า ทำไม ถึงต้องมายืนอยู่ตรงนี้ ? คิดถูก
หรือคิดผิดที่ รักเขา และ มาอยู่กับเขา แต่แล้วคำตอบที่ฉันได้ยิน ก็คือ ฉันรักเขา
รักมากเหลือเกิน ฉันต้องอดทนได้สิ แค่นี้เอง....
บางทีฉันพยายามมองข้ามเรื่องเล็กๆน้อยๆไป ทำเป็นหูทวนลม ไม่ฟังว่าเขาด่า
หรือพูดอะไรไม่ดี พยายามใจเย็น และ เงียบๆ เพื่อที่จะได้ไม่เกิดปัญหาขึ้น
แต่บางที มันก็เหลืออด เหลือเกิน เขาไม่ให้เกียติฉันบ้างเลย..ฉันคิดว่าบางที
การที่เรารักใครสักคน เราก็ต้องให้เกียติคนที่เรารักบ้าง มันอาจจะไม่เต็มร้อยเปอร์เซนต์
แต่ก็น่าจะมีสักห้าสิบแหละจริงมั้ยคะ? ถ้าวันนึงเขาต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบฉัน
ในตอนนี้ ฉันเชื่อได้เลย ว่า เขาก็คงเสียใจไม่น้อยไปกว่าฉัน=(
ฉันแค่อยากให้เขาพูดดีๆกับฉัน รักฉัน ให้เกียติฉัน กอดฉันบ้าง หอมแก้มกันบ้าง
เหมือนตอนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน มันทำให้ฉันเชื่อเลยล่ะว่า ความห่างไกลมันคงจะทำให้เรา
คิดถึงกันมากกว่านี้......